آیا ورزش با پیرسینگ باعث آسیب به پوست می‌شود؟

اگر بخواهیم بفهمیم یک حرکت ورزشی برای پیرسینگ خطر دارد یا نه، بهتر است به‌جای اسم ورزش یک سؤال ساده بپرسیم: در طول این حرکت، جواهر پیرسینگ به کدام سمت کشیده می‌شود؟

این سؤال خیلی بیشتر از «می‌توانم باشگاه بروم یا نه؟» به درد می‌خورد. ممکن است یک تمرین نسبتاً سنگین هیچ فشاری به پیرسینگ وارد نکند، اما یک حرکت ساده کششی باعث شود لبه شلوار، کش لگ یا حتی تشک ورزشی چندین بار روی جواهر ساییده شود.

پس پاسخ کوتاه این است: ورزش کردن با پیرسینگ لزوماً به پوست آسیب نمی‌زند، اما فشار، اصطکاک، ضربه و گیرکردن جواهر هنگام ورزش می‌تواند باعث تحریک یا حتی آسیب بافت اطراف پیرسینگ شود؛ مخصوصاً وقتی پیرسینگ هنوز کاملاً ترمیم نشده باشد.

انجمن پیرسرهای حرفه‌ای آمریکا حتی ورزش و تعریق در دوره ترمیم را به‌خودی‌خود ممنوع نمی‌داند؛ تأکید اصلی این مجموعه روی جلوگیری از حرکاتی است که پیرسینگ را تکان می‌دهند، تحت فشار قرار می‌دهند یا آن را با تجهیزات ورزشی آلوده تماس می‌دهند.

مشکل عرق نیست؛ حرکت جواهر روی پوست است

عرق همیشه متهم اصلی ماجرا می‌شود. کسی ورزش می‌کند، اطراف پیرسینگ قرمز می‌شود و اولین نتیجه این است که «احتمالاً عرق باعثش شده».

اما در بسیاری از موارد اتفاق مهم‌تری در حال رخ دادن است.

فرض کنید یک پیرسینگ ناف دارید و هنگام تمرین اسکات، نشستن یا تمرینات شکم، کمر شلوار ورزشی روی بخش بالایی جواهر قرار می‌گیرد. هر بار که بدن خم می‌شود، جواهر مقدار بسیار کمی حرکت می‌کند. این اتفاق ممکن است در یک جلسه تمرینی ده‌ها یا صدها بار تکرار شود.

اینجا با یک ضربه بزرگ طرف نیستیم؛ با میکروتحریک‌های تکرارشونده طرفیم.

همین اصطکاک و فشار مداوم می‌تواند پوست را تحریک کند و روند ترمیم را طولانی‌تر کند. Mayo Clinic نیز توصیه می‌کند در زمان ترمیم، لباس از تماس و ساییدگی مداوم با پیرسینگ دور نگه داشته شود، چون اصطکاک بیش از حد می‌تواند پوست را تحریک کند و بهبود را به تأخیر بیندازد.

پیرسینگ تازه و پیرسینگ قدیمی دو شرایط کاملاً متفاوت‌اند

یکی از اشتباهات رایج در جواب دادن به سؤال «با پیرسینگ می‌شود ورزش کرد؟» این است که همه پیرسینگ‌ها را در یک وضعیت فرض کنیم.

پیرسینگی که یک هفته از زدنش گذشته با پیرسینگی که یک سال بدون مشکل روی بدن بوده، شرایط یکسانی ندارد.

مسیر پیرسینگ ممکن است در ظاهر خیلی زود آرام شود؛ قرمزی کاهش پیدا کند، درد تمام شود و حتی فرد احساس کند همه‌چیز خوب شده است. اما ترمیم بافت داخلی می‌تواند مدت بیشتری ادامه داشته باشد. انجمن پیرسرهای حرفه‌ای هم هشدار می‌دهد که ظاهر پیرسینگ ممکن است زودتر از بخش داخلی آن ترمیم‌شده به نظر برسد.

این موضوع درباره ناف اهمیت بیشتری پیدا می‌کند. پیرسینگ ناف به دلیل حرکت دائمی این ناحیه، تماس با لباس و خم‌شدن بدن معمولاً ترمیم سریعی ندارد. منابع حرفه‌ای برای آن حدود ۶ تا ۹ ماه یا بیشتر ذکر کرده‌اند و برخی منابع پزشکی بازه ترمیم کامل را تا حدود یک سال گزارش می‌کنند.

بنابراین سه ماه از زدن پیرسینگ گذشته و دیگر درد ندارد، الزاماً به این معنا نیست که می‌توانید آن را مثل یک پیرسینگ کاملاً قدیمی تحت فشار قرار دهید.

کدام ورزش‌ها بیشتر باید حواستان را جمع کنند؟

مسئله به خود ورزش برنمی‌گردد؛ به محل پیرسینگ و نوع تماس برمی‌گردد.

مثلاً برای پیرسینگ ناف، تمریناتی که در آن‌ها شکم زیاد خم می‌شود، بدن روی تشک قرار می‌گیرد یا لباس ورزشی فشرده روی ناف می‌نشیند می‌توانند آزاردهنده‌تر باشند.

در حرکاتی مثل کرانچ، بعضی تمرینات پیلاتس، حرکات زمینی و برخی کشش‌ها، بهتر است ببینید هنگام جمع شدن شکم چه اتفاقی برای جواهر می‌افتد. اگر جواهر بین دو بخش پوست فشرده می‌شود یا زیر کمر شلوار قرار می‌گیرد، حرکت احتمالاً برای پیرسینگ تازه مناسب نیست؛ حتی اگر هیچ دردی در عضلات شکم احساس نکنید.

در ورزش‌های برخوردی مسئله جدی‌تر است. ضربه توپ، دست حریف، تجهیزات محافظ یا حتی برخورد اتفاقی با زمین می‌تواند جواهر را ناگهانی بکشد.

در تمرینات قدرتی نیز گاهی خود حرکت مشکلی ندارد، اما کمربند وزنه‌برداری، لباس فشرده یا تماس بدن با دستگاه دقیقاً روی محل پیرسینگ فشار ایجاد می‌کند.

درباره پیرسینگ ناف یک جزئیات کوچک خیلی تعیین‌کننده است

من برای پیرسینگ ناف بیشتر از شدت تمرین، به خط کمر لباس توجه می‌کنم.

دو نفر ممکن است دقیقاً یک حرکت را انجام دهند، اما برای یکی هیچ اتفاقی نیفتد و برای دیگری پیرسینگ تحریک شود؛ فقط چون کمر لگ یا شلوار نفر دوم دقیقاً روی جواهر قرار گرفته است.

فرم و میزان بیرون‌زدگی خود جواهر هم در احتمال گیرکردن یا تماس با لباس بی‌تأثیر نیست. اگر در حال بررسی مدل‌های مختلف پیرسینگ این ناحیه هستید، می‌توانید نمونه‌های آن را در https://cloz.ir/piercing/navel/ ببینید و هنگام انتخاب، علاوه بر ظاهر، به سبک لباس و فعالیت روزانه خودتان هم توجه کنید.

برای ورزش معمولاً لباسی بهتر عمل می‌کند که تمیز و قابل‌تنفس باشد و در عین حال پیرسینگ را نکشد یا دائماً روی آن ساییده نشود. APP برای محافظت از پیرسینگ ناف در برابر فشار لباس و آسیب فیزیکی حین فعالیت حتی استفاده از محافظ مناسب روی ناحیه را به‌عنوان یکی از راهکارهای قابل بررسی مطرح کرده است.

بعد از تمرین لازم نیست پیرسینگ را «ضدعفونی‌باران» کنید

اینجا یک واکنش افراطی هم دیده می‌شود: فرد از باشگاه برمی‌گردد و چون عرق کرده، سراغ الکل، بتادین، آب‌اکسیژنه یا چند ماده ضدعفونی‌کننده مختلف می‌رود.

این کار می‌تواند خودش تبدیل به عامل تحریک پوست شود.

توصیه APP برای پیرسینگ در حال ترمیم استفاده از سالین استریل مخصوص شست‌وشوی زخم است و این انجمن استفاده مکرر از موادی مانند الکل، هیدروژن پراکسید و محصولات خشن را توصیه نمی‌کند؛ ضمن اینکه تمیزکردن بیش از حد نیز می‌تواند روند ترمیم را مختل کند.

بعد از ورزش، مهم‌تر از «ضدعفونی شدید» این است که ناحیه برای مدت طولانی خیس و عرق‌کرده نماند، لباس مرطوب عوض شود و پیرسینگ با دست یا حوله آلوده دستکاری نشود.

تشک باشگاه هم نکته کوچکی نیست. اگر محل پیرسینگ مستقیماً با تشک یا تجهیزات مشترک تماس پیدا می‌کند، بهتر است بین پوست و آن سطح یک لایه تمیز قرار بگیرد.

از کجا بفهمیم تمرین بیش از حد به پیرسینگ فشار آورده؟

کمی حساسیت در پیرسینگ تازه الزاماً عجیب نیست. چیزی که مهم‌تر است تغییر وضعیت نسبت به قبل از تمرین است.

اگر بعد از یک نوع حرکت مشخص هر بار قرمزی بیشتر می‌شود، محل پیرسینگ شروع به درد می‌کند، تورم افزایش پیدا می‌کند یا جواهر دائماً تحت کشش قرار می‌گیرد، بدن عملاً دارد می‌گوید این حرکت در وضعیت فعلی مناسب نیست.

بدتر شدن پیشرونده درد، گرمی واضح پوست، تورم شدید، ترشح چرکی یا احساس بیماری عمومی دیگر صرفاً موضوع «تحریک بعد از ورزش» نیست و بهتر است توسط پزشک بررسی شود. چنین علائمی می‌توانند با عفونت مرتبط باشند.

پس باشگاه را تعطیل کنیم؟ معمولاً نه

قانون مفید این نیست که «پیرسینگ داری، ورزش نکن». قانون بهتر این است:

حرکتی که پیرسینگ را فراموش می‌کند، معمولاً از حرکتی که مدام وجود جواهر را به پوست یادآوری می‌کند انتخاب بهتری است.

اگر هنگام تمرین هیچ کشش، فشار، گیرکردن یا ساییدگی روی پیرسینگ احساس نمی‌شود، شرایط بسیار متفاوت از زمانی است که بعد از هر ست مجبورید لباس را از روی جواهر کنار بزنید.

برای پیرسینگ تازه می‌توان مدتی حرکت یا لباس ورزشی را تغییر داد، شدت تماس را کاهش داد و ورزش‌هایی را انتخاب کرد که محل پیرسینگ در آن‌ها آزادتر است.

به‌خصوص درباره پیرسینگ ناف، کمی محافظه‌کاری در چند ماه اول می‌تواند جلوی داستان آشنایی را بگیرد که با یک قرمزی کوچک شروع می‌شود و بعد به هفته‌ها تحریک مداوم تبدیل می‌شود.

ورزش دشمن پیرسینگ نیست؛ اصطکاک تکراری، فشار نامناسب و ضربه کنترل‌نشده دشمن‌های واقعی‌تر آن هستند.